The Inner Revolution

DE ROEP

Er is een terugkeer gaande.
Geen religie, geen ideologie, maar een herinnering.

Een herinnering aan wat we lang geleden moesten vergeten:
dat zachtheid geen zwakte is,
dat vuur geen gevaar is,
dat waarheid niet gecensureerd moet worden om liefde te verdienen.

Het vrouwelijke keert terug.
Niet als gender, maar als frequentie.
Niet als hiërarchie, maar als heiligheid. 
In lichamen, in stemmen, in de manier waarop we kiezen te léven.

DE WONDE

We hebben haar allemaal moeten verbergen:
in onszelf, 
in elkaar, 
in onze systemen.
We hebben haar ingeslikt om te overleven.
We hebben haar afgesplitst, bespot, gedimd, vergeten.

We noemden haar irrationeel.
We noemden haar hysterisch.
We noemden haar zwak, gek, teveel.

Maar ze is nooit weggeweest.
Ze heeft gewoon gewacht,
tot we klaar waren om haar opnieuw te dragen.

DE TERUGKEER

Ze keert terug in elke stem die haar waarheid spreekt,
ook als die trilt.
In elke grens die getrokken wordt,
ook als de hand beeft.
In elk lichaam dat durft aanwezig te zijn,
ook als dit angst geeft. 

Ze keert terug 
in jou,
in mij,
in ons.
In het moment waarop jij zegt:
“Ik kies niet langer voor overleven.
Ik kies voor léven, met alles wat ik ben.”

DE REVOLUTIE

De revolutie waar we op wachtten,
is geen oorlog.
Ze is een herinnering,
een thuiskomst,
een collectieve ademhaling.

Ze is de zachte kracht die weigert te verdwijnen.
De vurige liefde die niet meer zwijgt.
De rauwe waarheid die zichzelf terug claimt — in schoonheid én schaduw.

En zij die haar durven dragen,
worden het licht.